Kaş’tayım... 
Terasta. 
Rüzgârla salınan narin bir yemeniye tutuşturulmuş
kırık mandala takılıyor gözüm.
Tutunduğu yemeniyle birlikte yaptıkları dansı izliyorum. 
Kapanmayan yaraların kopma eşiğine getirdiği
bazı ruhların, uğruna tel cambazlığı yaparak hayata
sıkı sıkıya tutunuşu gibi bir dans.
Rüzgârın hoyratlığına karşı yemeniyi bırakmıyor, direniyor. 
Üzerlerine yansıyan ayın ışığı, dansı sahneye taşıyor.
İzlediğim dansı bildiğime eminim.
Uzunca bir süre bekliyorum.
Önce melodisi geliyor kulaklarıma. 
Sonra adımları. 
Yavaş yavaş hatırlıyorum...